Als zorgprofessionals lopen we mee op iemands levenspad. Met veel ruimte voor eigen regie, een centrale rol voor het persoonlijke netwerk en dichtbij als het echt nodig is. Ons vakgebied en onze rol kenmerkt zich door specifieke ervaring, kennis en expertise. Die expertise helpt ons om kwalitatief hoogwaardige, veilige en passende zorg te bieden. Bij Cello werken veel bijzondere mensen met hun eigen expertise. In deze rubriek verdiepen we ons samen met een expert in een belangrijk onderwerp. Deze keer vertellen Tanja Adamse, Corianne van Schijndel en Kim Dorna over hun rol als teamondersteuners Kwaliteit.
De brug naar kwaliteit van leven Het gezamenlijke doel van Tanja, Corianne en Kim is helder: de kwaliteit van leven van de cliënt verbeteren. “Wij zijn eigenlijk de brug tussen de werkvloer en het team Kwaliteit en Beleid,” leggen ze uit. “We houden ons bezig met alles wat erbij komt kijken om die zorg zo goed mogelijk te maken, van eigen regie, inspraak en medezeggenschap tot het cliëntdossier (ONS) en methodisch werken.”
Hoewel ze alle onderwerpen gezamenlijk oppakken, is ieder van hen als vast aanspreekpunt verbonden aan een regio: Kim in Rosmalen, Tanja in Vught/Haaren en Corianne in Den Bosch. “Per regio kijken we samen met de teams, coördinerend begeleiders en managers naar waar zij staan en wat de behoeften zijn op de woning of dagbestedingslocatie. Wat gaat er goed en wat zijn de aandachtspunten? Daar gaan we vervolgens mee aan de slag, waarbij we waar nodig elkaars specifieke expertise benutten.”
Geworteld in de zorg Wat dit trio uniek maakt, is dat ze alle drie bij Cello begonnen zijn op de werkvloer. Corianne viert dit jaar haar 41-jarig jubileum bij Cello. “Na veel jaren als coördinerend begeleider gewerkt te hebben, begon ik bijna 5 jaar geleden in een projectgroep rondom inspraak en medezeggenschap. Dat is uitgegroeid tot mijn dagelijkse werk.” Tanja begon 22 jaar geleden als stagiaire verpleegkunde en groeide via functies als PB’er en CB’er door naar haar huidige rol. Kim maakte drie jaar geleden de overstap van persoonlijk begeleider naar teamondersteuner Kwaliteit.
“Omdat we alle drie van de werkvloer komen, weten we precies hoe informatie daar binnenkomt,” vertelt Kim. “We vullen elkaar feilloos aan. Corianne is degene die kritisch doorvraagt en ons scherp houdt, terwijl Tanja en ik de lijstjes en spreadsheets bewaken.” Die onderlinge klik is essentieel.
Van passie voor de CCR tot succes op ’t Loo De passie voor hun werk spat ervan af als ze over hun successen praten. Zo vertelt Kim over de cliëntenraad op ’t Loo. “We zijn daar in december gestart met een cliëntenraad. Cliënten op ‘t Loo hebben een laag niveau en daarom vroegen we ons in het begin af: hoe gaan we inspraak en medezeggenschap vormgeven? Ondertussen zie ik cliënten op hun eigen manier zelfstandig keuzes maken. Ze geven aan dat ze de fanfare leuk vinden, in plaats van dat een ander dat voor hen invult. Als je dat balletje ziet rollen, word je vanzelf enthousiast.”
Tanja haalt veel voldoening uit het praktisch maken van complexe zaken. “Ik vind het super leuk om themabijeenkomsten te geven, bijvoorbeeld voor de ambulante teams. Dan help ik hen met het gebruik van ONS en het methodisch werken. Als ik het antwoord heb op hun praktijkvragen, geeft dat veel energie.” Voor Corianne is de CCR haar trots. “Als ik de cliënten nu zie zitten bij bijeenkomsten en hoor hoe goed zij uitleggen waarom medezeggenschap belangrijk is, dan ben ik onwijs trots. Ik weet waar we vandaan komen, dus dat dit nu zo staat, is heel bijzonder.”
Een blik in de toekomst Gevraagd naar hun droom voor de toekomst, zijn ze unaniem: kwaliteit, inspraak, medezeggenschap en eigen regie moeten in de vezels van de organisatie gaan zitten. “Mijn droom is dat ONS zo handig wordt dat iedereen zijn registratie in vijf minuten gedaan heeft,” zegt Tanja met een knipoog. Kim en Corianne vullen aan: “Uiteindelijk hopen we dat wij niet eens meer nodig zijn en dat deze onderwerpen een vanzelfsprekendheid zijn.”
Terwijl ze hun verhalen delen, valt het hen zelf ook op: “Mooi dat we dit nu zo naar elkaar uitspreken, dat doen we eigenlijk te weinig. Wat zijn wij blij met ons werk én met elkaar.”
