In Haaren voel je het bij binnenkomst meteen, de warmte van een hecht team en de verbinding met de mensen die er wonen. Maar achter de gastvrijheid en de gezelligheid op de groep schuilt een dagelijkse puzzel: het rooster. Hoe zorgen we ervoor dat in ieders behoefte voorzien wordt? Gelukkig is er een sterke onderlinge verbondenheid en werken familie en onze zorgprofessionals nauw samen. Verpleegkundige Sanne Hoosemans vertelt over de uitdagingen en de lichtpuntjes bij Klaver 5-7.
De kwetsbaarheid van het rooster “Met ons team bezochten we eind vorig jaar de theatervoorstelling ‘VONK’. Die ging over de veranderingen in ons vakgebied en de toekomst van ons werk. Wat betekent dat dan en wie of wat hebben we nodig? Het was fijn dat er op die manier aandacht aan werd besteed, want wij merken dagelijks dat er een andere aanpak nodig is. Het voelt soms als watertrappelen, ondanks onze onvoorwaardelijke inzet. We willen zo graag dat de lat hoog blijft liggen voor onze bewoners. Dat kunnen en willen we niet alleen met zorgprofessionals organiseren, we doen het samen met familie.”
Samen doen In Haaren is de band met ouders, broers en zussen erg goed. Waar het contact op andere plekken soms alleen plaatsvindt als er uitdagingen zijn, kiest Klaver 5-7 voor een andere aanpak. “We vieren de kleine momenten op Familienet en houden de drempels laag. We wachten niet tot de nood hoog is om contact te zoeken; de menselijke klik staat altijd voorop. Die klik ontstaat vooral door de korte lijntjes en een sterke wederzijdse waardering. Een belangrijk element hierin is eten.” Samen eten werkt als een krachtige verbinder en doorbreekt de formele grens tussen zorg en bezoek.
Niet voor, maar mét elkaar “Op piekmomenten waarop de zorg onder druk staat, ontstaan de mooiste initiatieven om de zorg anders te organiseren, samen met familie. In de zomervakantie hebben we bijvoorbeeld een schema gemaakt van openstaande taken en met familie besproken hoe we dat samen konden vullen. Een moeder die hier al dertien jaar betrokken is, legt niet alleen haar eigen dochter op bed, maar smeert ook nog even de boterhammen voor de rest van de groep. Het is geen ‘moeten’ meer, het is een gezamenlijke verantwoordelijkheid geworden, recht uit het hart.”
Op Klaver 5-7 zoeken ze samen naar manieren om de zorg anders vorm te geven. “Keer op keer beseffen we dat de relatie met de mensen met wie je samenwerkt zo waardevol is. We blijven voor elkaar werken, we blijven lachen en we bouwen op de unieke band met familie. Hier doen we het niet alleen voor de bewoners, we doen het mét elkaar. Ook als er gaten in het rooster zitten, staan we voor liefdevolle zorg. Dat is voor ons de ware betekenis van Samen doen.”
