Deze maand wordt er een bijzondere mijlpaal gevierd: drie collega’s zijn maar liefst 50 jaar in dienst. Een halve eeuw aan toewijding, aanpassingsvermogen en passie voor de zorg. Om deze bijzondere jubilarissen in het zonnetje te zetten, blikken zij in deze rubriek uitgebreid terug op hun loopbaan bij Cello. Van hun allereerste herinneringen op de werkvloer tot hun visie op de toekomst. Afgelopen 1 augustus vierde Paula haar 50-jarig jubileum. Zij is destijds op de Binckhorst gestart en nooit meer weggegaan.
De start Als 15-jarige liep Paula stage in de gehandicaptenzorg. Ze wilde dolgraag in het ziekenhuis stage lopen, maar daar hadden ze helaas geen plek voor haar. “Ik heb er echt even om gehuild, maar na een halfjaar in de gehandicaptenzorg was ik volledig om. Ik wist het zeker: dit is mijn plek.” Paula solliciteerde op de Binckhorst en hoewel ze door een gemiste bus veel te laat arriveerde, werd ze aangenomen. Als 17-jarige kwam ze in dienst en begon haar loopbaan.
Herinneringen Paula laat een foto zien van een suikerzakje dat zij heeft bewaard. Hier staat het jaartal 1984 en een oude plattegrond van het terrein op. “Grappig hé, dit vond ik laatst terug,” vertelt ze enthousiast. Ze begint te vertellen over de eerste jaren van haar loopbaan. “Ik herinner me nog goed dat de namen van de groepen op de Binckhorst altijd een of twee letters waren. Ik begon zelf op ZH, wat ‘het ziekenhuisje’ werd genoemd. De dienstenwissel vond in de zomer altijd plaats aan de rand van het openluchtzwembad. Dit kan niemand zich nu nog voorstellen.” Ook de carnavalsoptochten staan haar helder bij. “Personeel bleef nachtenlang doorwerken om de karren af te maken en de uiteindelijke optocht was een groot feest, prachtig.”
Jaren van groei Na een fijne start op ZH, ging Paula op een intensieve gedragsgroep werken. In eerste instantie was ze bang voor de agressie, maar het bleek de plek waar ze nooit meer weg zou gaan. Paula ontdekte haar talent in het opbouwen van een band met cliënten waarbij contact niet vanzelfsprekend is. “Samen een weg zoeken en vinden in het contact. Waar zit de ingang? Waar zit de mogelijkheid? Dat werd mijn passie.” Later verhuisde ze naar het Carré, wat ze nog steeds als een fijne, hechte groep van vier woningen ervaart.
Voldoening Toen Paula’s man op jonge leeftijd overleed en zij achterbleef met drie jonge kinderen, vormde het werk haar veilige haven. Na drie maanden pakte ze haar diensten weer op. “De intense betrokkenheid en het pure medeleven van mijn collega’s, de cliënten en hun families gaven haar de kracht om door te gaan. Zo vraagt een bewoner haar vandaag de dag nog steeds of ze al bloemen naar het graf van haar man heeft gebracht. De diepe band met bewoners en hun familie is waar Paula het meest trots op is. “Als mij wordt gevraagd of ik 50 jaar geleden opnieuw dezelfde keuze zou maken, zeg ik volmondig ja. De ups hebben altijd overheerst.”
De toekomst Afgelopen november is Paula officieel met pensioen gegaan na een prachtig afscheidsfeest, maar zij kon de zorg niet loslaten en blijft verbonden via een 0-urencontract. Haar advies aan nieuwe medewerkers weerspiegelt haar positieve instelling. “Ga niet meteen bij de pakken neerzitten als het tegenzit. Zie het als bouwen met legoblokjes: zorg dat er eentje met knoppen tussen zit, dan kun je altijd nog de andere kant op. Kijk klein, heb humor en maak het luchtig.” Haar toekomst blijft voorlopig bij Cello, waar ze nog altijd volop geniet.
