50 jaar bij Cello: Els viert bijzondere mijlpaal

Deze maand wordt er een bijzondere mijlpaal gevierd: drie collega’s zijn maar liefst 50 jaar in dienst. Een halve eeuw aan toewijding, aanpassingsvermogen en passie voor de zorg. Om deze bijzondere jubilarissen in het zonnetje te zetten, blikken zij in deze rubriek uitgebreid terug op hun loopbaan bij Cello. Van hun allereerste herinneringen op de werkvloer tot hun visie op de toekomst. Op 21 augustus viert Els haar 50-jarig jubileum. Zij startte op de Binckhorst en is na een mooie loopbaan in Berlicum neergestreken.

De start
Als 17-jarige begon Els in augustus 1976 met de Z-opleiding. De theorie volgde ze op de COSA in Eindhoven en op drie verschillende woningen op het terrein van de Binckhorst deed ze haar praktijkervaring op. Els dacht dat ze de wijsheid al in pacht had, maar achteraf kijkt ze daar met een glimlach op terug: “Ik was zo onervaren als wat, eigenlijk gewoon nog een puber. Maar het werken met mensen, het ondersteunen, begeleiden en het contact heeft me altijd getrokken.”

Herinneringen
Als gediplomeerde ging ze aan de slag op groep Q, een nieuw te starten jeugdwoning. Een bewoner van nog maar vijf jaar oud herinnert Els zich nog goed. “Ik zie haar nog binnenkomen,” vertelt ze. “Volgens het toenmalige beleid mocht ze de eerste twee weken niet naar huis, omdat het anders lastig was om aan de woning te wennen. Nu kunnen we ons dat niet meer voorstellen, en terecht.” 

Jaren van groei
Met de komst van haar kinderen maakte Els de overstap naar de nachtzorg. Ruim twintig jaar lang droeg ze ’s nachts met een team van vijf collega’s de zorg voor het hele terrein van de Binckhorst en de Klinkerbuurt. “Het was anders werken, er waren minder prikkels. Maar dat vond ik eigenlijk wel fijn. Thuis kreeg ik genoeg prikkels, dus was het op deze manier precies de juiste balans.” 

In 2008, toen de kinderen uit huis waren, keerde Els terug naar de dagzorg als persoonlijk begeleider op het Schuurkerkpad in Berlicum. Hier vond ze haar plek en ging ze nooit meer weg. Ze zag de zorg in vijftig jaar enorm veranderen. “Vroeger was de zorg veel meer groepsgericht en sliepen cliënten bijvoorbeeld op slaapzalen. Nu staat de unieke mens centraal en heeft iedereen een eigen appartement. We zijn tenslotte allemaal uniek, zeg ik ook altijd tegen onze bewoners.”

Voldoening
In 2023 is Els op haar 64e met vervroegd pensioen gegaan, maar stilzitten doet ze niet. Ze werkt nu met een 0-uren contract als invaller op haar nog steeds zo vertrouwde woning. “Dat was een overstap waar ik geen moment spijt van heb gehad. Het is fijn om het enthousiasme van bewoners te zien en voelen als ik binnenkom. Laatst vertelde een collega dat een bewoner zelfs een kusje op mijn foto gaf toen hij zag dat ik kwam werken. Dat maakt het zo waardevol.”

Daarnaast zet Els zich sinds 2022 als vrijwilliger in voor een bewoonster met een klein netwerk. Samen gaan ze naar de kapper, drinken ze koffie of shoppen ze bij Van Tilburg in Nistelrode. 

De toekomst
Als invaller pakt Els het liefst de halve, vroege diensten mee. “Je merkt toch dat je geen 18 meer bent en we maken wat kilometers op een dag,” vertelt ze met een lach en een knipoog. Zolang het mogelijk is, blijft ze dit werk én het vrijwilligerswerk vol liefde combineren met haar gezin. “Samen met bewoners de weg bewandelen die bij hen past, dat geeft mij ontzettend veel voldoening.”